Eekhoorntjes, roodborstjes, muizen. Ik houd van de details. Al die kleine haartjes, verschillend van kleur als je goed kijkt. De glimmende kraaloogjes. Deze kleine wezentjes geven me een troostrijk gevoel. Alsof zij het leven beter begrijpen dan wij. Soms is het niet zo ingewikkeld. Gewoon lekker buitenspelen, dartelen door de wei, klimmen in bomen. Ik denk dat wij mensen soms wat meer terug zouden moeten naar die speelsheid waarmee we ooit allemaal begonnen zijn.

Toen mijn broertje Jogchum onverwacht overleed, kreeg tekenen ineens een heel andere betekenis voor mij. Het werd een manier van verwerken, maar ook van vasthouden, en zelfs een manier van ontmoeten, van nog even met elkaar praten. Mijn boek Ergens onder een boom was daar in eerste instantie ook voor bedoeld: mijn broertje nog even bij me houden. Maar het is ook een inkijk in mijn rouwproces en een zoektocht naar troost.